Preek - Handelingen 4:32-5:11 - DE BARST

Inleiding

dia 1 - barst

Als je iets net nieuw hebt, dan ben je er extra zuinig op.

Je kunt je dus voorstellen dat ik vorig jaar niet bepaald blij was

toen mijn splinternieuwe telefoon uit mijn broekzak gleed,

precies op de tegels in de tuin.

Het hoesje dat ik er al voor besteld had,

bleek niet goed te passen,

dus ik zat nog even zonder hoesje.

En dan zul je altijd zien dat het juist dan mis gaat…

 

Inderdaad: een dikke barst in het scherm.

Dus met mijn nieuwe telefoon

kon ik direct naar de telefoonreparatiewinkel.

De reparatie was bijna net zo duur als de telefoon zelf –

dat voelde als weggooien van geld.

Het is echt zuur als het direct al mis gaat!

 

dia 2 – Handelingen 4-5 / de barst

Dat is ook zo in het bijbelverhaal dat we zo horen.

Het is Pinksteren geweest, de kerk is splinternieuw,

maar dan komt er een heel lelijke barst in de kerk.

Een waarschuwing vooraf – zoals ze dat op tv zo mooi zeggen:

dit verhaal bevat elementen die als schokkend ervaren kunnen worden.

Laten we ernaar luisteren: Handelingen 4:32-5:11.

 

1.   Gods nieuwe gemeenschap

dia 3 – zoals God het had bedoeld

Het verhaal begint mooi.

God heeft een splinternieuwe gemeenschap,

Het is de groep mensen die door Jezus bij God horen.

Het is de allereerste kerk, in Jeruzalem.

En die splinternieuwe kerk is prachtig!

Precies zoals God het had bedacht.

De kerk is een soort nieuw paradijs,

waar alles perfect is,

waar het kwaad nog geen intrede heeft gedaan.

 

Nu zeg ik wel dat die kerk prachtig was,

maar voor doorgewinterde kapitalisten en individualisten als wij

-om er maar eens wat grote woorden op te plakken-

kan die kerk ook wel op de zenuwen werken.

‘Ze leefden eendrachtig samen’ – is dat niet benauwend?

En nog erger: ‘geen van hen beschouwde zijn bezittingen

als zijn persoonlijk eigendom, want ze hadden alles gemeenschappelijk.’

Karl Marx geldt als de uitvinder van het communisme,

maar de bijbel was toch echt eerder.

 

Toch is deze splinternieuwe kerk precies zoals God hem wil.

Want in deze kerk is geen sprake van dwang.

Ja, ze leefden eendrachtig samen,

maar niet op basis van een groepscode en groepsdruk.

Ze leefden samen op basis van liefde.

Met die bezittingen is het net zo:

het is niet zo dat de kerkleiding

nieuwe kerkleden een formulier onder de neus drukt

waarin geregeld wordt dat ze afstand doen van hun bezittingen.

 

Neem bijvoorbeeld Josef, bijgenaamd Barnabas.

Deze Barnabas heeft een stukje land,

maar voor zijn dagelijks levensonderhoud heeft hij het niet nodig.

Het is meer dat het fijn is om wat achter de hand te hebben.

Maar in de kerk ziet Barnabas anderen

die met grote moeite de eindjes aan elkaar knopen.

Sinds hij in Jezus gelooft, ziet Barnabas bezit als iets relatiefs,

en daarom verkoopt hij zijn land

en  doneert het aan de kerk,

zodat in de kerk niemand gebrek hoefde te lijden.

En Barnabas was zeker niet de enige.

 

Dit was altijd al God bedoeling.

In het Oude Testament maakt God keer op keer duidelijk

dat er onder zijn volk geen sprake mag zijn van armoede.

God geeft allerlei regels om de armen te beschermen.

Toch werden ook in Israël de rijken steeds rijker en de armen steeds armer.

Maar nu, in Gods splinternieuwe gemeenschap, gaat het eindelijk goed!

Dit is kerk zoals God het heeft bedoeld!

 

dia 4 – Gods visitekaartje in de wereld

Dat mag ook wel,

want die kerk was Gods visitekaartje in de wereld.

Wie meer over Jezus te weten wilde komen,

die kwam bij die kerk uit.

De kerk bracht het goede nieuws van Jezus verder

door aan iedereen over Jezus te vertellen,

maar ook door dat goede nieuws in de praktijk te brengen.

Daarin liet de kerk zien wie God is.

 

Door alles te delen,

door bezit niet als privé te beschouwen,

had de kerk echt een sterk verhaal in de wereld.

Mensen konden zien dat christenen anders waren – en dat was aantrekkelijk!

En dat was niet eventjes in die splinternieuwe kerk.

Zo’n 150 jaar later schrijft de kerkleider Tertullianus:

‘we aarzelen niet om onze aardse bezittingen aan elkaar te geven.

We delen alles… Behalve onze vrouwen.’

Dat delen, en zo het goede nieuws van Jezus in de praktijk brengen,

is echt een belangrijke factor geweest in de groei van de kerk.

 

2.   Barst in de eerste kerk

dia 5 – een afschuwelijk verhaal…

Maar dan gaat het mis… En goed ook!

Zoals ik al zei:

dit verhaal bevat elementen die als schokkend kunnen worden ervaren.

Het is een afschuwelijk verhaal!

Stel je eens even voor dat dit bij ons zou gebeuren:

dat er in een kerkdienst doden vallen omdat ze niet helemaal eerlijk waren.

Dan ren je weg en wil je niets meer met die kerk te maken hebben!

Wel eerlijk trouwens dat dit verhaal in de bijbel staat.

Want dingen waar je je voor schaamt, die vertel je liever niet.

Ik wilde Hanneke, mijn vrouw, ook liever niet vertellen van mijn telefoon,

maar ja, ze zou er toch wel achter zijn gekomen.

Ik vind het dus moedig dat dit verhaal,

hoe lelijk ook, en hoeveel vragen het ook oproept,

toch in de bijbel staat.

 

Laten we eerst de feiten op een rijtje zetten.

Ananias en Safira zijn lid van die kerk in Jeruzalem.

Net als Barnabas hebben ze een stuk land,

en net als Barnabas verkopen ze het.

Tot zover de overeenkomsten.

Waar Barnabas de hele opbrengst aan de kerk doneert,

kiezen Ananias en Safira ervoor een deel voor zichzelf te houden.

En dat is prima: ze hoefden het land niet te verkopen

en het was hun goed recht

om zelf te bepalen wat ze aan de kerk zouden doneren.

Het was allemaal op vrijwillige basis.

Er is één ‘maar’:

Ananias en Safira doen alsof het bedrag dat ze doneren

de volledige opbrengst van de verkoop is.

En dat doen ze bewust.

Dát is hun fout.

 

Ananias en Safira zijn dus niet helemaal eerlijk.

Maar wees eens eerlijk: ben jij dat wel altijd?

Ze doen het allemaal wat mooier voor dan het is,

maar per saldo geven ze toch een behoorlijk bedrag aan de kerk –

dus waarom zou je hard over hen oordelen?

Toch doet Petrus dat!

Petrus is vernietigend:

Ananias en Safira hebben zich door Satan laten misleiden

en de heilige Geest bedrogen.

Zodra Petrus dat oordeel gegeven heeft,

bevestigt God wat Petrus gezegd heeft:

Ananias sterft ter plekke, en even later treft Safira hetzelfde lot.

 

Je kunt er nog over discussiëren of dit een straf van God is,

of eerder een ongelukkige samenloop van omstandigheden.

Misschien schrikt Ananias zo van de confrontatie met Petrus

dat hij aan de bijbehorende hartverzakking overlijdt.

En Safira net zo, als zij hoort dat haar man dood is.

Maar heel waarschijnlijk is dat niet:

het hele verhaal wijst erop dat God zelf hierachter zit.

Pogingen om God buiten dit verhaal te laten

zeggen meer over onze moeite met dit verhaal dan over God.

Blijft de vraag: waarom?

Waarom worden Ananias en Safira zo hard gestraft?

 

dia 6 – waarom? 1. de éérste barst

Daar ga ik 2 dingen over zeggen.

Het eerste: dit is de éérste barst in de splinternieuwe kerk.

Net als met mijn telefoon.

Als die telefoon al 2 jaar oud was geweest,

was het veel minder zuur geweest.

Maar direct in de eerste week zo’n dure reparatie,

dan kun je bijna net zo goed weer een nieuwe kopen.

 

Dát is het probleem hier:

de kerk was nog perfect, er was nog geen schrammetje,

en daarom doet deze barst extra pijn.

Voortaan is die kerk, die God zo mooi bedacht heeft,

een kerk met barsten.

De kerk wás even een zone waar het kwaad geen vat op had.

Maar Ananias en Safira introduceren het kwaad,

halen de oude vijand, Satan, in de kerk binnen.

Dit is niet zomaar een ongelukkig verhaal –

dit is een nieuwe zondeval.

 

Het gebeurt in de bijbel vaker

dat een ogenschijnlijk kleine fout keihard wordt afgestraft.

En meestal is dat in zo’n beginsituatie.

Bijvoorbeeld in Leviticus 10.

De offerdienst van Israël is daar net ingesteld,

en dan staat er: ‘Aärons zonen Nadab en Abihu

deden gloeiende kolen in hun vuurbak en legden er reukwerk op.

Maar het was verkeerd vuur dat ze de Heer wilden aanbieden.’

Ik zou denken: ‘nou en?’

God niet: ‘een felle vlam kwam uit het heiligdom en vernietigde hen.’

Want in zo’n beginsituatie, als alles nog goed is,

komt het er extra op aan.

 

Dat wil niet zeggen dat het daarna niet meer uitmaakt.

Ananias en Safira introduceren het kwaad in de kerk,

en het is daarna niet meer weggegaan.

Na die eerste barst volgden nog veel meer barsten:

uitbuiting, misleiding, hebzucht, misbruik, chantage, racisme, geruzie.

Zó vaak is de kerk een waardeloos visitekaartje voor God.

Niet alleen vroeger en op andere plaatsen:

ook wij maken steeds weer brokken.

 

En God vindt het vreselijk.

Hij houdt zoveel van zijn kerk dat hij het niet kan aanzien

als de kerk het weer eens op een akkoordje met de vijand gooit.

Dat moet duidelijk zijn –

en daarom grijpt God bij die eerste barst hard in.

 

dia 7 – 2. hypocriet

Dan het tweede: Ananias en Safira zijn hypocriet.

Ze voeren een toneelstukje op.

Een paar weken geleden waren ze erbij

toen Barnabas de opbrengst van de verkoop van zijn land

bij de apostelen bracht.

Maar ze zagen vooral wat het Barnabas opleverde:

over Barnabas werd vol bewondering gesproken.

Dat leek hen ook wel wat.

‘Zeg Safira’, begon Ananias op een dag.

‘Wat Barnabas kan, dat kunnen wij ook.

Wij hebben ook een stuk land dat we niet nodig hebben.’

‘Ja, maar…’ wierp Safira tegen,

‘die grond is serieus geld waard.

Ik weet niet of ik dat wel wil weggeven.’

‘Dat is ook helemaal niet nodig,’ zei Ananias.

‘We houden gewoon wat geld achter,

en niemand hoeft dat te weten.

Bedenk eens hoeveel respect het ons oplevert.

Win-win, toch?’

 

Ze imiteren Barnabas,

maar het is niet meer dan een schijnvertoning.

Barnabas ging het om Gods eer,

Ananias en Safira gaat het om hun eigen eer.

Zij geven niet aan God – ze proberen status te kopen.

Daarom voeren ze dit hypocriete toneelstukje op.

Ze gebruiken God om er zelf beter van te worden.

 

En dat is pijnlijk!

Hoe vaak klinkt niet het verwijt dat de kerk hypocriet is?

De ellende is: één hypocriete christen

kan het beeld van de kerk, en belangrijker: van God, grondig verpesten.

‘Nee, van God moet ik niets hebben,

want ik heb eens een christen ontmoet, en dat was zo’n hypocriet!’

Dan heb je als kerk direct een gigantische achterstand.

Als jij christen bent, dan heb jij Gods naam hoog te houden.

Toneelstukjes passen daar niet bij.

 

Dat Ananias en Safira dat met de dood moeten bekopen,

dat is inderdaad hard.

En die hele kerk van Jeruzalem is geschokt door wat er is gebeurd.

Maar die kerk stroomt niet leeg – wat je misschien zou verwachten.

3 Verzen na ons verhaal, Handelingen 5:14,

wordt juist gezegd dat meer en meer mensen in de Heer gingen geloven!

Ondanks wat er gebeurd is, blijft de kerk groeien.

Of misschien moet je zelfs zeggen:

omdat God hypocrisie veroordeelt, groeit de kerk.

 

3.   Uit een stuk

dia 8 – uit een stuk

Natuurlijk kun je vragen houden bij dit verhaal.

Maar ik hoop dat je er ook uit meeneemt

hoe veel God van zijn nieuwe gemeenschap, de kerk, houdt,

en dat God het daarom niet kan aanzien

als het kwaad in die kerk wordt omarmd

en als christenen de schone schijn ophouden.

Laat het je aanmoedigen om mens uit een stuk te zijn!

Om te doen wat je zegt, wat je gelooft, wat je uitdraagt.

 

Daar ging het bij Ananias en Safira mis.

Ze zeiden alles te geven,

ze zeiden dat ze hun bezit niet als persoonlijk eigendom zagen,

maar ondertussen deden ze dat wel.

Denk eens na over de vraag:

waar zeg ik het een, maar doe ik het ander?

Waar doe ik me beter voor dan ik ben?

En dat is dus niet onschuldig!

 

Wees liever eerlijk!

Zoals die kerk waar ik eens kwam en een bordje hing met deze tekst:

‘deze kerk is niet perfect – God is nog met ons aan het werk.’

Ja, laat God zijn werk maar doen,

laat Jezus jouw barsten repareren,

laat zijn Geest jou splinternieuw maken!

Amen.

Handelingen 4:32-5:11 - DE BARST

Inleiding

dia 1 - barst

Als je iets net nieuw hebt, dan ben je er extra zuinig op.

Je kunt je dus voorstellen dat ik vorig jaar niet bepaald blij was

toen mijn splinternieuwe telefoon uit mijn broekzak gleed,

precies op de tegels in de tuin.

Het hoesje dat ik er al voor besteld had,

bleek niet goed te passen,

dus ik zat nog even zonder hoesje.

En dan zul je altijd zien dat het juist dan mis gaat…

 

Inderdaad: een dikke barst in het scherm.

Dus met mijn nieuwe telefoon

kon ik direct naar de telefoonreparatiewinkel.

De reparatie was bijna net zo duur als de telefoon zelf –

dat voelde als weggooien van geld.

Het is echt zuur als het direct al mis gaat!

 

dia 2 – Handelingen 4-5 / de barst

Dat is ook zo in het bijbelverhaal dat we zo horen.

Het is Pinksteren geweest, de kerk is splinternieuw,

maar dan komt er een heel lelijke barst in de kerk.

Een waarschuwing vooraf – zoals ze dat op tv zo mooi zeggen:

dit verhaal bevat elementen die als schokkend ervaren kunnen worden.

Laten we ernaar luisteren: Handelingen 4:32-5:11.

 

1.   Gods nieuwe gemeenschap

dia 3 – zoals God het had bedoeld

Het verhaal begint mooi.

God heeft een splinternieuwe gemeenschap,

Het is de groep mensen die door Jezus bij God horen.

Het is de allereerste kerk, in Jeruzalem.

En die splinternieuwe kerk is prachtig!

Precies zoals God het had bedacht.

De kerk is een soort nieuw paradijs,

waar alles perfect is,

waar het kwaad nog geen intrede heeft gedaan.

 

Nu zeg ik wel dat die kerk prachtig was,

maar voor doorgewinterde kapitalisten en individualisten als wij

-om er maar eens wat grote woorden op te plakken-

kan die kerk ook wel op de zenuwen werken.

‘Ze leefden eendrachtig samen’ – is dat niet benauwend?

En nog erger: ‘geen van hen beschouwde zijn bezittingen

als zijn persoonlijk eigendom, want ze hadden alles gemeenschappelijk.’

Karl Marx geldt als de uitvinder van het communisme,

maar de bijbel was toch echt eerder.

 

Toch is deze splinternieuwe kerk precies zoals God hem wil.

Want in deze kerk is geen sprake van dwang.

Ja, ze leefden eendrachtig samen,

maar niet op basis van een groepscode en groepsdruk.

Ze leefden samen op basis van liefde.

Met die bezittingen is het net zo:

het is niet zo dat de kerkleiding

nieuwe kerkleden een formulier onder de neus drukt

waarin geregeld wordt dat ze afstand doen van hun bezittingen.

 

Neem bijvoorbeeld Josef, bijgenaamd Barnabas.

Deze Barnabas heeft een stukje land,

maar voor zijn dagelijks levensonderhoud heeft hij het niet nodig.

Het is meer dat het fijn is om wat achter de hand te hebben.

Maar in de kerk ziet Barnabas anderen

die met grote moeite de eindjes aan elkaar knopen.

Sinds hij in Jezus gelooft, ziet Barnabas bezit als iets relatiefs,

en daarom verkoopt hij zijn land

en  doneert het aan de kerk,

zodat in de kerk niemand gebrek hoefde te lijden.

En Barnabas was zeker niet de enige.

 

Dit was altijd al God bedoeling.

In het Oude Testament maakt God keer op keer duidelijk

dat er onder zijn volk geen sprake mag zijn van armoede.

God geeft allerlei regels om de armen te beschermen.

Toch werden ook in Israël de rijken steeds rijker en de armen steeds armer.

Maar nu, in Gods splinternieuwe gemeenschap, gaat het eindelijk goed!

Dit is kerk zoals God het heeft bedoeld!

 

dia 4 – Gods visitekaartje in de wereld

Dat mag ook wel,

want die kerk was Gods visitekaartje in de wereld.

Wie meer over Jezus te weten wilde komen,

die kwam bij die kerk uit.

De kerk bracht het goede nieuws van Jezus verder

door aan iedereen over Jezus te vertellen,

maar ook door dat goede nieuws in de praktijk te brengen.

Daarin liet de kerk zien wie God is.

 

Door alles te delen,

door bezit niet als privé te beschouwen,

had de kerk echt een sterk verhaal in de wereld.

Mensen konden zien dat christenen anders waren – en dat was aantrekkelijk!

En dat was niet eventjes in die splinternieuwe kerk.

Zo’n 150 jaar later schrijft de kerkleider Tertullianus:

‘we aarzelen niet om onze aardse bezittingen aan elkaar te geven.

We delen alles… Behalve onze vrouwen.’

Dat delen, en zo het goede nieuws van Jezus in de praktijk brengen,

is echt een belangrijke factor geweest in de groei van de kerk.

 

2.   Barst in de eerste kerk

dia 5 – een afschuwelijk verhaal…

Maar dan gaat het mis… En goed ook!

Zoals ik al zei:

dit verhaal bevat elementen die als schokkend kunnen worden ervaren.

Het is een afschuwelijk verhaal!

Stel je eens even voor dat dit bij ons zou gebeuren:

dat er in een kerkdienst doden vallen omdat ze niet helemaal eerlijk waren.

Dan ren je weg en wil je niets meer met die kerk te maken hebben!

Wel eerlijk trouwens dat dit verhaal in de bijbel staat.

Want dingen waar je je voor schaamt, die vertel je liever niet.

Ik wilde Hanneke, mijn vrouw, ook liever niet vertellen van mijn telefoon,

maar ja, ze zou er toch wel achter zijn gekomen.

Ik vind het dus moedig dat dit verhaal,

hoe lelijk ook, en hoeveel vragen het ook oproept,

toch in de bijbel staat.

 

Laten we eerst de feiten op een rijtje zetten.

Ananias en Safira zijn lid van die kerk in Jeruzalem.

Net als Barnabas hebben ze een stuk land,

en net als Barnabas verkopen ze het.

Tot zover de overeenkomsten.

Waar Barnabas de hele opbrengst aan de kerk doneert,

kiezen Ananias en Safira ervoor een deel voor zichzelf te houden.

En dat is prima: ze hoefden het land niet te verkopen

en het was hun goed recht

om zelf te bepalen wat ze aan de kerk zouden doneren.

Het was allemaal op vrijwillige basis.

Er is één ‘maar’:

Ananias en Safira doen alsof het bedrag dat ze doneren

de volledige opbrengst van de verkoop is.

En dat doen ze bewust.

Dát is hun fout.

 

Ananias en Safira zijn dus niet helemaal eerlijk.

Maar wees eens eerlijk: ben jij dat wel altijd?

Ze doen het allemaal wat mooier voor dan het is,

maar per saldo geven ze toch een behoorlijk bedrag aan de kerk –

dus waarom zou je hard over hen oordelen?

Toch doet Petrus dat!

Petrus is vernietigend:

Ananias en Safira hebben zich door Satan laten misleiden

en de heilige Geest bedrogen.

Zodra Petrus dat oordeel gegeven heeft,

bevestigt God wat Petrus gezegd heeft:

Ananias sterft ter plekke, en even later treft Safira hetzelfde lot.

 

Je kunt er nog over discussiëren of dit een straf van God is,

of eerder een ongelukkige samenloop van omstandigheden.

Misschien schrikt Ananias zo van de confrontatie met Petrus

dat hij aan de bijbehorende hartverzakking overlijdt.

En Safira net zo, als zij hoort dat haar man dood is.

Maar heel waarschijnlijk is dat niet:

het hele verhaal wijst erop dat God zelf hierachter zit.

Pogingen om God buiten dit verhaal te laten

zeggen meer over onze moeite met dit verhaal dan over God.

Blijft de vraag: waarom?

Waarom worden Ananias en Safira zo hard gestraft?

 

dia 6 – waarom? 1. de éérste barst

Daar ga ik 2 dingen over zeggen.

Het eerste: dit is de éérste barst in de splinternieuwe kerk.

Net als met mijn telefoon.

Als die telefoon al 2 jaar oud was geweest,

was het veel minder zuur geweest.

Maar direct in de eerste week zo’n dure reparatie,

dan kun je bijna net zo goed weer een nieuwe kopen.

 

Dát is het probleem hier:

de kerk was nog perfect, er was nog geen schrammetje,

en daarom doet deze barst extra pijn.

Voortaan is die kerk, die God zo mooi bedacht heeft,

een kerk met barsten.

De kerk wás even een zone waar het kwaad geen vat op had.

Maar Ananias en Safira introduceren het kwaad,

halen de oude vijand, Satan, in de kerk binnen.

Dit is niet zomaar een ongelukkig verhaal –

dit is een nieuwe zondeval.

 

Het gebeurt in de bijbel vaker

dat een ogenschijnlijk kleine fout keihard wordt afgestraft.

En meestal is dat in zo’n beginsituatie.

Bijvoorbeeld in Leviticus 10.

De offerdienst van Israël is daar net ingesteld,

en dan staat er: ‘Aärons zonen Nadab en Abihu

deden gloeiende kolen in hun vuurbak en legden er reukwerk op.

Maar het was verkeerd vuur dat ze de Heer wilden aanbieden.’

Ik zou denken: ‘nou en?’

God niet: ‘een felle vlam kwam uit het heiligdom en vernietigde hen.’

Want in zo’n beginsituatie, als alles nog goed is,

komt het er extra op aan.

 

Dat wil niet zeggen dat het daarna niet meer uitmaakt.

Ananias en Safira introduceren het kwaad in de kerk,

en het is daarna niet meer weggegaan.

Na die eerste barst volgden nog veel meer barsten:

uitbuiting, misleiding, hebzucht, misbruik, chantage, racisme, geruzie.

Zó vaak is de kerk een waardeloos visitekaartje voor God.

Niet alleen vroeger en op andere plaatsen:

ook wij maken steeds weer brokken.

 

En God vindt het vreselijk.

Hij houdt zoveel van zijn kerk dat hij het niet kan aanzien

als de kerk het weer eens op een akkoordje met de vijand gooit.

Dat moet duidelijk zijn –

en daarom grijpt God bij die eerste barst hard in.

 

dia 7 – 2. hypocriet

Dan het tweede: Ananias en Safira zijn hypocriet.

Ze voeren een toneelstukje op.

Een paar weken geleden waren ze erbij

toen Barnabas de opbrengst van de verkoop van zijn land

bij de apostelen bracht.

Maar ze zagen vooral wat het Barnabas opleverde:

over Barnabas werd vol bewondering gesproken.

Dat leek hen ook wel wat.

‘Zeg Safira’, begon Ananias op een dag.

‘Wat Barnabas kan, dat kunnen wij ook.

Wij hebben ook een stuk land dat we niet nodig hebben.’

‘Ja, maar…’ wierp Safira tegen,

‘die grond is serieus geld waard.

Ik weet niet of ik dat wel wil weggeven.’

‘Dat is ook helemaal niet nodig,’ zei Ananias.

‘We houden gewoon wat geld achter,

en niemand hoeft dat te weten.

Bedenk eens hoeveel respect het ons oplevert.

Win-win, toch?’

 

Ze imiteren Barnabas,

maar het is niet meer dan een schijnvertoning.

Barnabas ging het om Gods eer,

Ananias en Safira gaat het om hun eigen eer.

Zij geven niet aan God – ze proberen status te kopen.

Daarom voeren ze dit hypocriete toneelstukje op.

Ze gebruiken God om er zelf beter van te worden.

 

En dat is pijnlijk!

Hoe vaak klinkt niet het verwijt dat de kerk hypocriet is?

De ellende is: één hypocriete christen

kan het beeld van de kerk, en belangrijker: van God, grondig verpesten.

‘Nee, van God moet ik niets hebben,

want ik heb eens een christen ontmoet, en dat was zo’n hypocriet!’

Dan heb je als kerk direct een gigantische achterstand.

Als jij christen bent, dan heb jij Gods naam hoog te houden.

Toneelstukjes passen daar niet bij.

 

Dat Ananias en Safira dat met de dood moeten bekopen,

dat is inderdaad hard.

En die hele kerk van Jeruzalem is geschokt door wat er is gebeurd.

Maar die kerk stroomt niet leeg – wat je misschien zou verwachten.

3 Verzen na ons verhaal, Handelingen 5:14,

wordt juist gezegd dat meer en meer mensen in de Heer gingen geloven!

Ondanks wat er gebeurd is, blijft de kerk groeien.

Of misschien moet je zelfs zeggen:

omdat God hypocrisie veroordeelt, groeit de kerk.

 

3.   Uit een stuk

dia 8 – uit een stuk

Natuurlijk kun je vragen houden bij dit verhaal.

Maar ik hoop dat je er ook uit meeneemt

hoe veel God van zijn nieuwe gemeenschap, de kerk, houdt,

en dat God het daarom niet kan aanzien

als het kwaad in die kerk wordt omarmd

en als christenen de schone schijn ophouden.

Laat het je aanmoedigen om mens uit een stuk te zijn!

Om te doen wat je zegt, wat je gelooft, wat je uitdraagt.

 

Daar ging het bij Ananias en Safira mis.

Ze zeiden alles te geven,

ze zeiden dat ze hun bezit niet als persoonlijk eigendom zagen,

maar ondertussen deden ze dat wel.

Denk eens na over de vraag:

waar zeg ik het een, maar doe ik het ander?

Waar doe ik me beter voor dan ik ben?

En dat is dus niet onschuldig!

 

Wees liever eerlijk!

Zoals die kerk waar ik eens kwam en een bordje hing met deze tekst:

‘deze kerk is niet perfect – God is nog met ons aan het werk.’

Ja, laat God zijn werk maar doen,

laat Jezus jouw barsten repareren,

laat zijn Geest jou splinternieuw maken!

Amen.