Preek - Romeinen 8:28-39 - LIJDEN II: VERTROUWEN

Inleiding

dia 1 - eva

Ik bladerde laatst door de Eva.

Voor wie het niet kent:

dat is het vrouwenblad van de EO.

Nu vraag je je natuurlijk af:

‘wat heeft híj daar nou te zoeken?!’

Nou heel simpel, er stond een plaatje in van een mooie vrouw.

Mijn eigen vrouw, om precies te zijn.

Ik denk dat dat een geldig excuus is.

 

Hoe dan ook: in die Eva stond ook het verhaal van Herma.

In de zomer van 2018 worden zij en haar kinderen getroffen door een ramp:

tijdens hun vakantie in Zwitserland wordt man en vader Sietse,

hij was dominee in Alkmaar,

meegesleurd in een rivier en overlijdt.

Het ene moment geniet je van een heerlijke vakantie,

het volgende moment zit je midden in je grootste nachtmerrie.

 

Dit is zo groot dat ik me geen voorstelling van de pijn kan maken.

Herma zelf zegt: ‘twee jaar geleden had ik gedacht:

als er zoiets verschrikkelijks gebeurt,

ga ik in een hoekje zitten met een dekbed over mijn hoofd

en wil ik misschien wel niet meer leven.’

Dat snap ik helemaal!

 

Maar het ging anders.

Weer Herma: ‘Ik heb zo’n diep besef dat God bij me is en voor me zorgt.

Mijn leven is veranderd op een heel diep niveau.

Ik loop echt niet de hele dag zingend door het huis,

maar ik voel me gezien en geliefd door God.’

Van zo’n groot vertrouwen word ik stil.

 

dia 2 – lijden II: vertrouwen (Romeinen 8)

En dat vertrouwen – dat is waar het vandaag over gaat.

Vorige week hebben we het over lijden gehad

en over hoe belangrijk het is om verdriet te hebben.

Maar dat is niet het hele verhaal.

Vandaag gaat het over vertrouwen,

over wat dat is en hoe je daarin kunt groeien.

Daarbij gaan we ook uit de bijbel lezen:

Romeinen 8:28-39 – een gedeelte dat vol staat van vertrouwen.

Ook van hoop trouwens,

maar dat onderwerp komt later in deze serie,

na mijn vakantie, nog eens aan de orde.

Laten we luisteren naar de woorden uit Romeinen 8.

 

1.   Pogingen lijden te begrijpen

dia 3 – pogingen lijden te begrijpen (vraagteken)

Er passeert in Romeinen 8 heel wat lijden:

‘tegenspoed, ellende of vervolging, honger of armoede, gevaar of het zwaard.’

Maar wat zit daar nu achter?

Ik ben zo iemand die alles wil begrijpen:

als ik het kan begrijpen, helpt dat me om het te accepteren.

Dus vraag ik altijd ‘waarom?’, en de kinderen nemen het al over,

zodat ‘waarom?’ misschien wel het woord is dat in huize Veurink het meest klinkt…

Maar het is volgens mij ook een algemeen menselijk trekje:

we willen het zo graag begrijpen!

 

dia 4 – 1. ‘Puur toeval’ (dobbelstenen)

Ik wil eerst 3 pogingen bespreken om het lijden te verklaren.

Poging 1 is de gangbare manier van denken in onze cultuur:

lijden is puur toeval.

Er is geen reden achter lijden, het is gewoon stomme pech.

Voor de verstokte waarom-vrager als ik is dit niet echt een bevredigend antwoord,

‘het is nu eenmaal zo’ – dat klinkt als je moeder die zegt ‘daarom!’,

maar dit is hoe we in de Westerse wereld het lijden ‘begrijpen’.

Zo dus ook corona: dat is gewoon stomme pech.

Er zit geen reden achter – en we hoeven er dus ook niet van te leren.

We willen zo snel mogelijk terug naar hoe het was,

en dus pompen we miljarden in Schiphol

en andere grote spelers die zichzelf onmisbaar vinden in de samenleving.

Vergeef me mijn cynisme…

Als in deze manier van denken al plaats is voor God,

dan is dat voor een God die er ook niets aan kan doen,

die net zo machteloos toekijkt als wij.

Er zit dan ook weinig anders op

dan te genieten van de dagen waarop het meezit,

en te hopen dat het noodlot jou overslaat.

Maar het kan je natuurlijk altijd treffen,

en als je daar wat meer over nadenkt, maakt dat je bang.

 

dia 5 – 2. ‘eigen schuld’ (wijzen)

Dan poging 2 om wat van het lijden te maken.

Lijden is je eigen schuld – je zult het wel verdiend hebben.

Dat is een neiging die ook best diep zit:

het kan niet dat lijden geen enkele reden heeft – er moet een schuldige zijn.

Soms is dat lekker vergezocht, denk aan alle complottheorieën,

en soms is het ook best realistisch en eerlijk:

dat onze manier van leven een snelle opmars van het coronavirus

wel erg gemakkelijk heeft gemaakt.

Ons rechtvaardigheidsgevoel vindt dat lijden een reden moet hebben.

In deze manier van denken kan God een rechter zijn,

die onze fouten met lijden bestraft.

Er zit dus weinig anders op dan goed je best te doen,

zodat jou het lijden bespaard blijft.

Overkomt het je toch, dan wordt het lijden nog eens verzwaard

doordat je weet dat het je eigen stomme schuld is.

 

dia 6 – ‘voorbestemd’ (controlekamer)

Dan poging 3: als je met lijden te maken krijgt, is dat voorbestemd.

Je kunt er zelf niets aan doen –

het lijden wordt van hogerhand verdeeld.

De goden, of God, gaan nu eenmaal hun gang,

en voor gewone stervelingen is dat niet te begrijpen.

Lijden is geen toeval, lijden is geen eigen schuld:

jij krijgt jouw portie van boven toebedeeld.

Veel godsdiensten kijken zo tegen het lijden aan,

en ook onder christenen kom je dit nog wel eens tegen:

‘God zal er wel een bedoeling mee hebben.’

Maar wat die bedoeling is – geen idee…

Vaak lijkt het ook verschrikkelijk oneerlijk.

Bij deze God zou ik me niet echt veilig voelen:

hij is wreed en onberekenbaar – hij neemt mij niet serieus.

En er zit weinig anders op dan het lijden gelaten te ondergaan,

je niet te laten kennen, maar dapper je lot aanvaarden.

 

2.   Lijden en vertrouwen

dia 7 – lijden en vertrouwen

Geen van deze 3 pogingen vertelt het christelijke verhaal,

al zitten in alle 3 ook elementen van waarheid –

bij alle 3 kun je wel bijbelteksten aandragen.

Maar de bijbel zet vooral 2 dingen naast elkaar,

waar wij een tegenstelling van maken:

dat God, met een moeilijk woord, soeverein is

én dat God liefde is.

Die 2 samen maken dat je God kunt vertrouwen!

 

dia 8 – God is soeverein

Eerst: God is soeverein.

Soeverein – dat is een koninklijk woord,

uit de tijd dat koningen het nog echt voor het zeggen hadden.

God is zo’n koning.

Hij hoeft het maar te zeggen, en het gebeurt.

1 Woord van God is genoeg om de hele coronacrisis te stoppen.

Net als Jezus aan 1 woord genoeg had om een storm te laten liggen:

‘stil jij – terug in je hok!’

Dát is soeverein.

Het is ook  dat God aan niemand verantwoording verschuldigd is.

Hij hoeft jou niet uit te leggen welke keuzes hij maakt en waarom.

 

Dat soevereine van God lees je ook in Romeinen 8:

‘Als God voor ons is, wie kan dan tegen ons zijn?’

Al die dingen die jou het leven zuur maken

vallen in het niet bij Gods macht.

God is dus niet die God die net zo machteloos toekijkt als jij.

Als God voor je is

-en voor Paulus is dat geen vraag: God ís voor ons-

dan heb je de beste bondgenoot die je maar kunt hebben.

Zou God níet soeverein zijn,

dan zou het ook helemaal geen zin hebben hem te vertrouwen.

Op zijn best is God dan een sympathiek figuur die er ook niets aan kan doen.

Dáár heb je wat aan… niet dus.

Omdat God soeverein is, slaat het ook ergens op hem te vertrouwen.

 

Maar al is God ‘voor ons’ – dat betekent niet dat lijden christenen bespaard blijft.

Of zelfs maar dat christenen minder lijden dan niet-christenen.

Ik heb in ieder geval nog geen statistieken gezien

dat christenen minder vatbaar zijn voor corona.

In tegendeel: sommige corona-uitbraken zijn terug te leiden naar kerkdiensten.

Paulus ontkent dat ook niet:

hij gaat er vanuit dat christenen met tegenspoed te maken krijgen.

Dat God soeverein is,

betekent voor Paulus niet dat God het kwaad van je weg  houdt.

Het betekent wel dat God groter is dan die machten van het kwaad!

Wát het kwaad ook met je uithaalt, God laat het bijdragen aan het goede.

Dat is dus wel even wat anders dan dat overal een bedoeling achter zit.

God laat het kwaad toe, om het op een of andere manier om te draaien.

Of preciezer, zoals Paulus in vers 29 zegt, om je meer op Jezus te laten lijken.

Soms zie je dat – zoals Herma, die na het overlijden van haar man zegt

dat ze zich nog nooit zó geliefd heeft gevoeld door God.

 

Ik begrijp daar niets van – het past niet in mijn logica.

Maar dat is ook het hele punt:

als God soeverein is, dan is hij groter dan ik,

dan kán ik hem niet begrijpen en moet ik het ook niet proberen.

Een God die ik begrijp is geen God maar Mark.

Onze pogingen hem te begrijpen doen hem tekort.

Als je lijden tot toeval verklaart: dan maak je God te klein.

Maar als je een schuldige zoekt of overal een bedoeling achter zoekt,

doe je dat net zo goed: door God te willen narekenen.

Nee: God is soeverein!

 

dia 9 - & God is liefde

Én hij is liefde!

Dus niet wreed, onberekenbaar en afstandelijk.

‘Als God voor ons is…’ schrijft Paulus – en dat is God!

God heeft het goede met ons voor.

God is geen God die vanuit de hemel geamuseerd toekijkt

hoe het kwaad overal op de wereld om zich heen grijpt.

God heeft het kwaad niet bedacht.

Elke keer als een mens ziek wordt of sterft,

in armoede leeft of in eenzaamheid,

elke keer doet het God pijn dat zijn mooie schepping

ten prooi is gevallen aan deze zinloosheid – dat is Romeinen 8:20.

 

dia 10 - kruis

God haat het kwaad zo sterk

dat hij alles op alles zet voor een wereld

waar de rol van het kwaad is uitgespeeld,.

Paulus schrijft: ‘zal hij, die zijn eigen Zoon niet heeft gespaard,

maar hem omwille van ons allen heeft prijsgegeven,

ons met hem niet alles schenken?’

Je zou denken: ‘zo’n soevereine God hoeft het maar te zeggen

en het kwaad is weg.’

Maar zo makkelijk gaat het dus niet!

In plaats daarvan geeft God zijn Zoon,

gaat God zelf kopje onder in het lijden –

en wordt het kruis van Jezus, wat puur kwaad is, het beste nieuws ooit.

 

En weer: daar kan ik niets van begrijpen.

Maar als God zó ver gaat om jou van het lijden te verlossen,

dan moet hij wel heel veel van mensen houden!

Daar loopt Romeinen 8 ook op uit:

uiteindelijk kan niets ons ‘scheiden van de liefde van God

die hij ons gegeven heeft in Christus Jezus, onze Heer.’

Daarom durf ik God te vertrouwen!

God is niet een of andere afstandelijke machthebber,

op grote afstand van het gewone gepeupel,

laat staan dat hij een God is die spelletjes met ons speelt:

God is mijn Vader, die van mij houdt!

Het is precies wat Herma ervaart: ‘ik voel me gezien en geliefd door God.’

 

dia 11 – daarom: vertrouwen i.p.v. begrijpen

Die 2 dingen, dat God soeverein is en dat God liefde is,

die maken God nog niet te begrijpen,

op al mijn ge-waarom krijg ik geen antwoord,

maar ze maken wel dat ik God kan vertrouwen.

Ik begrijp het lijden niet en ik begrijp God niet - ik houd mijn vragen.

Bijvoorbeeld waarom de gevolgen van corona zo oneerlijk verdeeld zijn –

dat slaat nergens op!

Maar ik durf met Paulus ook te zeggen

dat niets op de wereld mij kan scheiden van de liefde van Christus.

Romeinen 8 ademt zo’n vertrouwen –

en uiteindelijk is dat veel mooier dan begrijpen hoe het allemaal zit.

Ik had het over onze manieren om het lijden te begrijpen.

Die laten je achter met angst voor je lot,

met een schuldgevoel omdat je het aan jezelf te danken hebt

of met gelatenheid omdat God maar wat doet.

Wát geeft het lucht om te zeggen:

‘God, ik begrijp niets van u, maar ik vertrouw u.

Niets kan mij van u scheiden – en dat is alles wat ik nodig heb!’

 

3.   Groeien in vertrouwen

dia 12 – groeien in vertrouwen (plantje)

Vertrouwen geeft je lucht.

Ik merkte dat in de coronacrisis ook,

bij mijzelf, én bij andere christenen:

geen paniek, maar rust en vertrouwen.

Ik denk dat veel christenen dat konden uitstralen – en dat is mooi!

Tegelijk: kun je ook groeien in vertrouwen?

 

Ja – dat kan!

Je kunt iemand pas gaan vertrouwen als je iemand leert kennen.

Dat heb ik bijvoorbeeld met mijn nieuwe ict-collega’s.

Toen ik er begon kende ik er niemand.

Wist ik veel of ze te vertrouwen waren – dat hoopte ik maar…

Inmiddels leer ik ze kennen,

ontdek ik wie ze als mens zijn en waar ze goed in zijn,

en kan ik ze écht gaan vertrouwen.

 

Met God is dat ook zo:

je kunt groeien in vertrouwen op God

als je hem beter leert kennen –

als je ontdekt wie hij is en wat hij doet.

Voor mij is dat een aanmoediging

om niet te denken dat ik inmiddels alles over God wel weet,

maar om steeds meer over God te ontdekken.

 

En als je dat doet, dan hoop ik dat je ook merkt

dat lijden je niet meer omver blaast,

dat lijden niet de bodem onder je bestaan wegslaat,

omdat je ervaart dat God voor je zorgt.

Dat je ervaart wat Herma en Paulus hebben ervaren:

dat niets je kan scheiden van de liefde van Christus.

Amen.

Romeinen 8:28-39 - LIJDEN II: VERTROUWEN

Inleiding

dia 1 - eva

Ik bladerde laatst door de Eva.

Voor wie het niet kent:

dat is het vrouwenblad van de EO.

Nu vraag je je natuurlijk af:

‘wat heeft híj daar nou te zoeken?!’

Nou heel simpel, er stond een plaatje in van een mooie vrouw.

Mijn eigen vrouw, om precies te zijn.

Ik denk dat dat een geldig excuus is.

 

Hoe dan ook: in die Eva stond ook het verhaal van Herma.

In de zomer van 2018 worden zij en haar kinderen getroffen door een ramp:

tijdens hun vakantie in Zwitserland wordt man en vader Sietse,

hij was dominee in Alkmaar,

meegesleurd in een rivier en overlijdt.

Het ene moment geniet je van een heerlijke vakantie,

het volgende moment zit je midden in je grootste nachtmerrie.

 

Dit is zo groot dat ik me geen voorstelling van de pijn kan maken.

Herma zelf zegt: ‘twee jaar geleden had ik gedacht:

als er zoiets verschrikkelijks gebeurt,

ga ik in een hoekje zitten met een dekbed over mijn hoofd

en wil ik misschien wel niet meer leven.’

Dat snap ik helemaal!

 

Maar het ging anders.

Weer Herma: ‘Ik heb zo’n diep besef dat God bij me is en voor me zorgt.

Mijn leven is veranderd op een heel diep niveau.

Ik loop echt niet de hele dag zingend door het huis,

maar ik voel me gezien en geliefd door God.’

Van zo’n groot vertrouwen word ik stil.

 

dia 2 – lijden II: vertrouwen (Romeinen 8)

En dat vertrouwen – dat is waar het vandaag over gaat.

Vorige week hebben we het over lijden gehad

en over hoe belangrijk het is om verdriet te hebben.

Maar dat is niet het hele verhaal.

Vandaag gaat het over vertrouwen,

over wat dat is en hoe je daarin kunt groeien.

Daarbij gaan we ook uit de bijbel lezen:

Romeinen 8:28-39 – een gedeelte dat vol staat van vertrouwen.

Ook van hoop trouwens,

maar dat onderwerp komt later in deze serie,

na mijn vakantie, nog eens aan de orde.

Laten we luisteren naar de woorden uit Romeinen 8.

 

1.   Pogingen lijden te begrijpen

dia 3 – pogingen lijden te begrijpen (vraagteken)

Er passeert in Romeinen 8 heel wat lijden:

‘tegenspoed, ellende of vervolging, honger of armoede, gevaar of het zwaard.’

Maar wat zit daar nu achter?

Ik ben zo iemand die alles wil begrijpen:

als ik het kan begrijpen, helpt dat me om het te accepteren.

Dus vraag ik altijd ‘waarom?’, en de kinderen nemen het al over,

zodat ‘waarom?’ misschien wel het woord is dat in huize Veurink het meest klinkt…

Maar het is volgens mij ook een algemeen menselijk trekje:

we willen het zo graag begrijpen!

 

dia 4 – 1. ‘Puur toeval’ (dobbelstenen)

Ik wil eerst 3 pogingen bespreken om het lijden te verklaren.

Poging 1 is de gangbare manier van denken in onze cultuur:

lijden is puur toeval.

Er is geen reden achter lijden, het is gewoon stomme pech.

Voor de verstokte waarom-vrager als ik is dit niet echt een bevredigend antwoord,

‘het is nu eenmaal zo’ – dat klinkt als je moeder die zegt ‘daarom!’,

maar dit is hoe we in de Westerse wereld het lijden ‘begrijpen’.

Zo dus ook corona: dat is gewoon stomme pech.

Er zit geen reden achter – en we hoeven er dus ook niet van te leren.

We willen zo snel mogelijk terug naar hoe het was,

en dus pompen we miljarden in Schiphol

en andere grote spelers die zichzelf onmisbaar vinden in de samenleving.

Vergeef me mijn cynisme…

Als in deze manier van denken al plaats is voor God,

dan is dat voor een God die er ook niets aan kan doen,

die net zo machteloos toekijkt als wij.

Er zit dan ook weinig anders op

dan te genieten van de dagen waarop het meezit,

en te hopen dat het noodlot jou overslaat.

Maar het kan je natuurlijk altijd treffen,

en als je daar wat meer over nadenkt, maakt dat je bang.

 

dia 5 – 2. ‘eigen schuld’ (wijzen)

Dan poging 2 om wat van het lijden te maken.

Lijden is je eigen schuld – je zult het wel verdiend hebben.

Dat is een neiging die ook best diep zit:

het kan niet dat lijden geen enkele reden heeft – er moet een schuldige zijn.

Soms is dat lekker vergezocht, denk aan alle complottheorieën,

en soms is het ook best realistisch en eerlijk:

dat onze manier van leven een snelle opmars van het coronavirus

wel erg gemakkelijk heeft gemaakt.

Ons rechtvaardigheidsgevoel vindt dat lijden een reden moet hebben.

In deze manier van denken kan God een rechter zijn,

die onze fouten met lijden bestraft.

Er zit dus weinig anders op dan goed je best te doen,

zodat jou het lijden bespaard blijft.

Overkomt het je toch, dan wordt het lijden nog eens verzwaard

doordat je weet dat het je eigen stomme schuld is.

 

dia 6 – ‘voorbestemd’ (controlekamer)

Dan poging 3: als je met lijden te maken krijgt, is dat voorbestemd.

Je kunt er zelf niets aan doen –

het lijden wordt van hogerhand verdeeld.

De goden, of God, gaan nu eenmaal hun gang,

en voor gewone stervelingen is dat niet te begrijpen.

Lijden is geen toeval, lijden is geen eigen schuld:

jij krijgt jouw portie van boven toebedeeld.

Veel godsdiensten kijken zo tegen het lijden aan,

en ook onder christenen kom je dit nog wel eens tegen:

‘God zal er wel een bedoeling mee hebben.’

Maar wat die bedoeling is – geen idee…

Vaak lijkt het ook verschrikkelijk oneerlijk.

Bij deze God zou ik me niet echt veilig voelen:

hij is wreed en onberekenbaar – hij neemt mij niet serieus.

En er zit weinig anders op dan het lijden gelaten te ondergaan,

je niet te laten kennen, maar dapper je lot aanvaarden.

 

2.   Lijden en vertrouwen

dia 7 – lijden en vertrouwen

Geen van deze 3 pogingen vertelt het christelijke verhaal,

al zitten in alle 3 ook elementen van waarheid –

bij alle 3 kun je wel bijbelteksten aandragen.

Maar de bijbel zet vooral 2 dingen naast elkaar,

waar wij een tegenstelling van maken:

dat God, met een moeilijk woord, soeverein is

én dat God liefde is.

Die 2 samen maken dat je God kunt vertrouwen!

 

dia 8 – God is soeverein

Eerst: God is soeverein.

Soeverein – dat is een koninklijk woord,

uit de tijd dat koningen het nog echt voor het zeggen hadden.

God is zo’n koning.

Hij hoeft het maar te zeggen, en het gebeurt.

1 Woord van God is genoeg om de hele coronacrisis te stoppen.

Net als Jezus aan 1 woord genoeg had om een storm te laten liggen:

‘stil jij – terug in je hok!’

Dát is soeverein.

Het is ook  dat God aan niemand verantwoording verschuldigd is.

Hij hoeft jou niet uit te leggen welke keuzes hij maakt en waarom.

 

Dat soevereine van God lees je ook in Romeinen 8:

‘Als God voor ons is, wie kan dan tegen ons zijn?’

Al die dingen die jou het leven zuur maken

vallen in het niet bij Gods macht.

God is dus niet die God die net zo machteloos toekijkt als jij.

Als God voor je is

-en voor Paulus is dat geen vraag: God ís voor ons-

dan heb je de beste bondgenoot die je maar kunt hebben.

Zou God níet soeverein zijn,

dan zou het ook helemaal geen zin hebben hem te vertrouwen.

Op zijn best is God dan een sympathiek figuur die er ook niets aan kan doen.

Dáár heb je wat aan… niet dus.

Omdat God soeverein is, slaat het ook ergens op hem te vertrouwen.

 

Maar al is God ‘voor ons’ – dat betekent niet dat lijden christenen bespaard blijft.

Of zelfs maar dat christenen minder lijden dan niet-christenen.

Ik heb in ieder geval nog geen statistieken gezien

dat christenen minder vatbaar zijn voor corona.

In tegendeel: sommige corona-uitbraken zijn terug te leiden naar kerkdiensten.

Paulus ontkent dat ook niet:

hij gaat er vanuit dat christenen met tegenspoed te maken krijgen.

Dat God soeverein is,

betekent voor Paulus niet dat God het kwaad van je weg  houdt.

Het betekent wel dat God groter is dan die machten van het kwaad!

Wát het kwaad ook met je uithaalt, God laat het bijdragen aan het goede.

Dat is dus wel even wat anders dan dat overal een bedoeling achter zit.

God laat het kwaad toe, om het op een of andere manier om te draaien.

Of preciezer, zoals Paulus in vers 29 zegt, om je meer op Jezus te laten lijken.

Soms zie je dat – zoals Herma, die na het overlijden van haar man zegt

dat ze zich nog nooit zó geliefd heeft gevoeld door God.

 

Ik begrijp daar niets van – het past niet in mijn logica.

Maar dat is ook het hele punt:

als God soeverein is, dan is hij groter dan ik,

dan kán ik hem niet begrijpen en moet ik het ook niet proberen.

Een God die ik begrijp is geen God maar Mark.

Onze pogingen hem te begrijpen doen hem tekort.

Als je lijden tot toeval verklaart: dan maak je God te klein.

Maar als je een schuldige zoekt of overal een bedoeling achter zoekt,

doe je dat net zo goed: door God te willen narekenen.

Nee: God is soeverein!

 

dia 9 - & God is liefde

Én hij is liefde!

Dus niet wreed, onberekenbaar en afstandelijk.

‘Als God voor ons is…’ schrijft Paulus – en dat is God!

God heeft het goede met ons voor.

God is geen God die vanuit de hemel geamuseerd toekijkt

hoe het kwaad overal op de wereld om zich heen grijpt.

God heeft het kwaad niet bedacht.

Elke keer als een mens ziek wordt of sterft,

in armoede leeft of in eenzaamheid,

elke keer doet het God pijn dat zijn mooie schepping

ten prooi is gevallen aan deze zinloosheid – dat is Romeinen 8:20.

 

dia 10 - kruis

God haat het kwaad zo sterk

dat hij alles op alles zet voor een wereld

waar de rol van het kwaad is uitgespeeld,.

Paulus schrijft: ‘zal hij, die zijn eigen Zoon niet heeft gespaard,

maar hem omwille van ons allen heeft prijsgegeven,

ons met hem niet alles schenken?’

Je zou denken: ‘zo’n soevereine God hoeft het maar te zeggen

en het kwaad is weg.’

Maar zo makkelijk gaat het dus niet!

In plaats daarvan geeft God zijn Zoon,

gaat God zelf kopje onder in het lijden –

en wordt het kruis van Jezus, wat puur kwaad is, het beste nieuws ooit.

 

En weer: daar kan ik niets van begrijpen.

Maar als God zó ver gaat om jou van het lijden te verlossen,

dan moet hij wel heel veel van mensen houden!

Daar loopt Romeinen 8 ook op uit:

uiteindelijk kan niets ons ‘scheiden van de liefde van God

die hij ons gegeven heeft in Christus Jezus, onze Heer.’

Daarom durf ik God te vertrouwen!

God is niet een of andere afstandelijke machthebber,

op grote afstand van het gewone gepeupel,

laat staan dat hij een God is die spelletjes met ons speelt:

God is mijn Vader, die van mij houdt!

Het is precies wat Herma ervaart: ‘ik voel me gezien en geliefd door God.’

 

dia 11 – daarom: vertrouwen i.p.v. begrijpen

Die 2 dingen, dat God soeverein is en dat God liefde is,

die maken God nog niet te begrijpen,

op al mijn ge-waarom krijg ik geen antwoord,

maar ze maken wel dat ik God kan vertrouwen.

Ik begrijp het lijden niet en ik begrijp God niet - ik houd mijn vragen.

Bijvoorbeeld waarom de gevolgen van corona zo oneerlijk verdeeld zijn –

dat slaat nergens op!

Maar ik durf met Paulus ook te zeggen

dat niets op de wereld mij kan scheiden van de liefde van Christus.

Romeinen 8 ademt zo’n vertrouwen –

en uiteindelijk is dat veel mooier dan begrijpen hoe het allemaal zit.

Ik had het over onze manieren om het lijden te begrijpen.

Die laten je achter met angst voor je lot,

met een schuldgevoel omdat je het aan jezelf te danken hebt

of met gelatenheid omdat God maar wat doet.

Wát geeft het lucht om te zeggen:

‘God, ik begrijp niets van u, maar ik vertrouw u.

Niets kan mij van u scheiden – en dat is alles wat ik nodig heb!’

 

3.   Groeien in vertrouwen

dia 12 – groeien in vertrouwen (plantje)

Vertrouwen geeft je lucht.

Ik merkte dat in de coronacrisis ook,

bij mijzelf, én bij andere christenen:

geen paniek, maar rust en vertrouwen.

Ik denk dat veel christenen dat konden uitstralen – en dat is mooi!

Tegelijk: kun je ook groeien in vertrouwen?

 

Ja – dat kan!

Je kunt iemand pas gaan vertrouwen als je iemand leert kennen.

Dat heb ik bijvoorbeeld met mijn nieuwe ict-collega’s.

Toen ik er begon kende ik er niemand.

Wist ik veel of ze te vertrouwen waren – dat hoopte ik maar…

Inmiddels leer ik ze kennen,

ontdek ik wie ze als mens zijn en waar ze goed in zijn,

en kan ik ze écht gaan vertrouwen.

 

Met God is dat ook zo:

je kunt groeien in vertrouwen op God

als je hem beter leert kennen –

als je ontdekt wie hij is en wat hij doet.

Voor mij is dat een aanmoediging

om niet te denken dat ik inmiddels alles over God wel weet,

maar om steeds meer over God te ontdekken.

 

En als je dat doet, dan hoop ik dat je ook merkt

dat lijden je niet meer omver blaast,

dat lijden niet de bodem onder je bestaan wegslaat,

omdat je ervaart dat God voor je zorgt.

Dat je ervaart wat Herma en Paulus hebben ervaren:

dat niets je kan scheiden van de liefde van Christus.

Amen.